Четири лалиња

Донесе лалиња. Ги стави во вазната. Сите беа во различна боја. Црвено, жолто, бело и розово. Личеа на букет кој никогаш не го доби. Реши да си го купи самата и да се израдува тој пролетен ден. Живееше сама и немаше со кого да ја сподели радоста на сонцето. Тешката зима замина и чувствуваше олеснување.

Беше ѝ поминал целиот живот. Беше на неговото зајдисонце и пролетта ја потсети на младоста. Не очекуваше дека еден ден ќе заврши сама, дека нема да најде сродна душа, човек со кого ќе дели и добро и лошо.

Ги броеше лалињата. Четири се, а таа е сама, една единка без никој никого.

„И на лалињата им е поубаво од мене“, тешко воздивна.

„Заедно живеат, заедно ќе овенат.Јас венеам сама, како цвеќе во пустина кое изникнало само и се бори со ветришта кои доаѓаат од сите страни.

Но, има една сила која секогаш ме буди наутро и на која сум благодарна. Еден ангел кој ме чува oд небото, тој ми дава сила. Само една искажана молитва е доволна за да го преживеам денот. Да не овенам, таа е моето сонце. Таа е мојата вода кога сум жедна, мојата храна кога сум гладна. Венеам, но и оживувам.  Но, еден ден ќе ме зграпчи молитвата, ќе во вовлече во нејзините прегратки и ќе ме останам во неа. Само ќе се молам, зошто ќе се претворам во молитва, молитва која само јас ќе  ја слушнам.“

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?