Разговор помеѓу вистината и лагата

 

Вистината: Зошто постоиш како моја спротивност?

Лагата: Затоа што ти тогаш не би била вистина.

Вистината: Како ги манипулираш луѓето, и ги доведуваш во заблуда, ти си злобна!

Лагата: Викаат ми биле куси нозете, ама затоа јазикот ми е предолг!

Вистината: Браво што си признаваш. Но, нема да ти опростам за сите лажни надежи што си им ги дала кога јас сум била вистинското решение.

Лагата: Некогаш ти изгледа така. Ако си била вистинско решение немало да ме измислат мене!

Вистината: Навистина си се преценила. Како можеш да бидеш толку самоуверена кога само им ги отежнуваш животите!

Лагата: Некогаш им ги олеснувам. Не го заборавај тоа.

Вистината: Ајде кажи ми во кои случаи, те молам.

Лагата: Кога ти болиш. И кога е претешко да се соочат со тебе, полесно им е да ме повикаат мене.

Вистината: Колку и да болам, сакале или не, јас секогаш испливувам на површина.

Лагата: Тоа е точно. Но, јас можам да живеам долго, многу долго додека ти излезеш на копно.

Вистината: Тој период е кога луѓето се дават во тебе, а не бараат спас.

Лагата: Мислиш дека спасот е кога тебе ќе те откријат?

Вистината: Кога ќе ме прифатат. Макар била и најболна.

Лагата: Јас те прифаќам, но те маскирам и те преобразувам како што ми одговара мене.

Вистината: Затоа и те мразам. Затоа што создаваш сплетки.

Лагата: Без сплетките, многу оговарачи би останале без работа.

Вистината: Сега звучиш како мене. Почнуваш да ми се допаѓаш, ама пак те мразам.

Лагата: Не е точно дека ме мразиш. Денот не ја мрази ноќта затоа што му го краде сонцето.

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели