Ваши дела Конкурси

Темната мугра носи светло заминување

Молкни зоро што болка ми носиш,

затиши ја бурата во мракот студен

или продолжи силно да ме газиш

со товарот што немилосно ми бил суден.

А потоа сонце нека огрее, а ми стопли душа.

оти умот, збор проколнат не сака да слуша.

Викни планино штом саканото ти го газат.

оти душава кревка е, треба да ја пазат.

А штом нешто на левата страна стегне,

телово крваво, за починка ќе легне.

И глас понизно да пушти не ќе умее.

оти над кревка душа нешто ќе темнее.

И никој нема да посака да чуе што е.

Затоа што потсвесно сите ќе знаат сè.

Ама да си признаат тешко ќе биде

откако секој со свои очи ќе виде.

А месечина полна штом светне силно.

душевен крик ќе запее милно.

Сите ќе слушаат, а никој да послуша

откако ќе сфатат дека замина мојава душа.

И како по навика, со плак тело ќе потопат.

но потајно со среќа, по тој пат ќе ме испратат.

А јас во рајот ќе заминам, таму полесно било,

штом ми наметнат ангелско крило.

Автор:
Александра Атанасова

Similar Posts

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
Крајбрежје