Литература Македонска поезија Поезија

Небесни ѕвезди

Скриени во големите жолтеникави куќи

Го слушавме звукот на локомотивата

И знаевме каде оди

Но не признававме дека се заминати

Пријателите од нашите раце

Кои ги прегрнувавме немо во ноќта

Кои  носеа ѕвезда на траките

И станаа ѕвезди на небото

Кои можевме да ги  гледавме во темнините на ноќта

А заминаа рано

На разденување

Сега, сега

Ни светкаат на перницата на која спиеме

И раскажуваме легенди

За кои некои никогаш не слушнале

Остануваат да бидат опеани

Само со нашите усни

Со нашите исушени грла

И кој ли може да го врати времето

За да се вратите

Во нашите прегратки

Каде сте само неоживеана сенка.

Слични написи

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

Крајбрежје