Животот се гаси пред мене – Никола Миланоски

Истоштен
легнат во постела
без никој покрај мене
расмислувам за себеси
можеше ли поинаку
можеше ли среќно
не ќе остане ништо после мене
ќе се угасне и мојата свеќа
догорувам
а ќе нема кој за мене да спомне
солзи ми течат
по збрчканото лице
години ли се години
проклето поминати
и лебот како горчлив да ми беше
водата како отров
сам
без ниеден мил збор
без прегратка
без нежност
ниту детски насмевки
да им се израдувам
ништо
празнина целосна
бела книга
животот ми се гаси
смртта доаѓа од суровиот живот
да ме спаси
светлоста на денот се повлекува
земјата црна ме дочекува
таа ќе ме прегрне
кога никој љубов во животов
не ми даде.

07.04.2020

Автор: Никола Миланоски

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?