Живеам – Снежана Паноска

Распукал денот

како зрела калинка.

Се изрониле годините како

искафтена царевка.

Во ниската трева

се крие еден млад полжав,

и мирно ја пие утринската роса.

Нежното главче на младото ластовиче,

тукушто испилено,

нестрпливо го чека првиот залак.

И потоа,

Низ пуфкавите облачиња,

тука од зад ридот,

се раѓа новото сонце,

во уште еден нов ден.

Живеам.

Се радувам.

Снежана Паноска

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели