Недопирлива – Марија Пандиловска

Во твојата градина,
зумбулот цвета само откако ќе се покаеш.
Јас во мојата секоја вечер го наводнувам,
а дури наутро се сепнувам дека никогаш не го посадив.
Минаа денови и туѓи прсти низ моите разиграа лето во еден грст облаци.
А ниедна молња не те уништи.

Ти, гол танцуваш врз едно брдо планини
на кои снегот не е утеха,
а јас, прeкриена со стаклена обвивка
шепотам на ветрови пресушени од влажност.

Минаа години, а јас уште се плашам од тие пусти зумбули.
Во твојата градина, зумбулот цвета само откако ќе се покаеш.
Во твојата градина, зумбулот значи заборав.

 Марија Пандиловска

close

Впиши го војот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели!