Недопирлива – Марија Пандиловска

Во твојата градина, зумбулот цвета само откако ќе се покаеш.
Јас во мојата секоја вечер го наводнувам, а дури наутро се сепнувам дека никогаш не го посадив.
Минаа денови и туѓи прсти низ моите разиграа лето во еден грст облаци.
А ниедна молња не те уништи.

Ти, гол танцуваш врз едно брдо планини на кои снегот не е утеха,
а јас, прeкриена со стаклена обвивка шепотам на ветрови пресушени од влажност.

Минаа години, а јас уште се плашам од тие пусти зумбули.
Во твојата градина, зумбулот цвета само откако ќе се покаеш.
Во твојата градина, зумбулот значи заборав.

Автор: Марија Пандиловска

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?