Фуснота без повод – Гане Тодоровски

Песната „Фуснота без повод“ е дел од стихозбирката „Горчливи голтки непремолк“, 1970 која иако е напишана шеесттите години од минатиот век, таа е сè уште актуелна како да е напишана сега (освен државното уредување – социјалистичко).

Поетот ги прекорува своите сонародници што сите сакаат да станат „граѓани“. Посочува дека ги напуштаат селото, традициите. Луѓето се модернизираат за да бидат во „тренд“ и на тој начин забораваат кои се. Почнуваат да го губат коренот, на тој начин се оддалечуваат од себеси. Гледајќи што му се случува на народот, свесен кон каде се движи земјата и луѓето поетот гласно прашува и извикува: Ој, Македонијо, колку ли уште ни треба за да те домакедончиме!

Фуснота без повод

Ги оставивме мускулите на село,

ги оставивме легендите, ливадите, лошините,

зареците, клетвите, благословиите,

дотековме како пролетен порој — одненадеж,

за да мy станеме квасец на градот,

за да му станеме озон на градот,

за да му станеме фермент на градот,

за да го помакедончиме Скопје —

Ој, Македонијо, малодушна и кибарна,

кај ти е без нас алот!

Дотековме во град по весници, по cтpyja,

пo телевизори, пo стадиони, пo кина,

пo бањи домашни, по чисти клозети, по тротоари,

дојдовме за да дринчиме секој први

пред благајните,

дотековме, дотрчавме, доклинкавме, —

Ој, Македонијо, кај ти е без нас алот!

Ој, Македонијо, градска и социјалистичка,

натема ти го селото обескозено,

обезлуѓено, како по чума поморија,

Ој, Македoнијо, сo пет епископи

и илјада икони испокрадени,

Ој, Макадонијо со сојузни министри

и судбина на периферија.

Ој, Македонијо, со јоги душеци, со терени за

скијање,

со пленуми, со црква автокефална,

со тела самоуправни, со штедни книшки,

со приватни земјоделци, со коли половни,

со сметки девизни, со дефицитарно осигурување

со први домати во Републиката,

со четиринаесет академици, со безброј политичари,

со евтин зеленчук, со таан-алва,

со голем број дипломи и со ниски плати,

со две затворени граници, со трета хипокритска

и четврта замислена, —

Ој, Македонијо на конкурси и конгреси,

на два Илиндена и филмови нетитлувани

на македонски, —

О, Македонијо, пленумска, синдикална,

од лани уште синодална, автокефална,

колку ќе биде платен тутунот годинава?

Колку кредит ќе ветат банките?

Колку ли уште приватни крчми ќе отвориме?

Колку девизи надвор ќе депонираме?

Ој, Македонијо, со голем број неписмени,

со академија на науките и уметностите,

со беспрекорна грижа за народностите,

со мал тираж на весници, со многу пензии,

колку навистина ќе биде платен тутунот?

Ој, Македонијо, кај ти се селата мијачки?

Кај се Помаците? Кај се ветросаа?

Кај се Егејците? Кај се витосаа?

Ој, Македонијо, распослана од Узбекистан

до Анадолија, Канада и Австралија,

од Балтик до Карпатите,

до немај-каде, до глувчина дупка,

до канцелариите на бирократите.

Ој, Македонијо, не пати за Патакос,

многушто уште ќе доживееме!

Ој, Македонијо, пушти го родот нека се растура

небаре семето Хамово, небаре проколнатици.

Живите треба да живеат, мртвите ќе починуваат

а безработните ќе трагаат пo работа.

Ој, Македонијо, науми почит кои мртвите,

збери ги коските на своите закубеници,

коските Мисирковите, коските Цепенковите,

коските Ѓорче Петровите,

прибери ги во Скопје,

покpaj Гоцевите, покрај најсветите,

и крени крај нив паметник

на неродениот Македонец —

Ој, Македонијо,

колку ли уште ни треба

за да те домакедончиме!

close

Впиши го војот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели!