Велат, душа е – Елена Ангелеска

По природа, срамежлива, тајна, молчалива

Пред друг, понекогаш тивка, согорена

Некојпат, ѕунлива, расприкажана.

А неретко и збунета, ладнокрвно прикриена.

Те видов изгужвана како кошула.

Испреплетена како пајажина.

Те забележав, собрана како теснец меѓу две копна.

Разбранувана како немирно море.

Сфатив. И таква си можела да бидеш.

Но, подлабоко ти си повторно

Сјајна. Бистра како стаклено-смрзнатата вода.

Енергична до искри трепет.

Жилава, јака до некинење.

Мила, љубена, тивка до сржта своја.

Згреена од милост и нежност.

Затоплена од некој топол бран.

Дајте ѝ вода, да порасне

Дајте ѝ љубов, да се нахрани

Дајте ѝ плодно семе, да изникне.

Дајте ѝ го компасот, сама да ве води.

Згрејте ја. Омекнете ја. Разнежнете ја.

Кажете ѝ дека ја негувате.

Ако ја разголиш, велат ќе прозбори.

Ако ја разиграш, ќе растрепери.

Ако ја разбудиш, ќе оживее.

Ако ја погалиш, ќе ти се насмее.

Елена Ангелеска

close

Впиши го војот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели!