Оние добри времиња – Софија Величковска

Уште неразденето,

баба ми станува,

ги замесуваше лепчињата,

се чувствуваше оној топол бран

кој доаѓа од штотуку запалениот огин.

Тивко беше.

Тивко и чудесно.

Низ сите соби се ширеше

мирисот на домашниот леб,

а таа беше среќна.

Среќна оти знаеше дека

некој има покрај неа,

дека тортата што денес ќе ја направи

ќе има кој да ја изеде.

Денес е денот на простувањето.

 А неа ја нема.

Неа ја нема да ѝ клекнеме и да ѝ кажеме:

Прости ни за сè што не успеавме

да го оствариме,

прости ни за сè што не те послушавме.

Овој ден со неа е минато.

Добри стари времиња.

Денес ние сме сами.

Денес атмосферата не е као тогаш.

Денес ја јадеме тортата, а немаме вкус.

Денес некому велиме ПРОСТИ НИ,

оти така се вели..

А тој не ни простува..

Добрите времиња остануваат во минатото,

Сега ги нема,

сега само студенило во гради не бие,

а таа е онаму во најтоплото,

таа онаму во рајот сега спие.

Денот во старите добри времиња

никогаш не може да се повтори,

денес не е таков ден,

денес е денот

кога ние не знаеме што всушност сакаме,

денес се тие малку лоши времиња,

денес е сè чудно  и блудно,

не, не е како порано,

и никогаш нема да биде,

тоа се стари добри времиња,

каде што вртоглавица имавме од среќа,

а сега имаме вртоглавица од болка..

Ах Вертиго, ах…

Овој ден никогаш нема да биде како порано..

Ах Вертиго!

Софија Величковска

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?