Јас – Дијана Санчевска

Мојата душа е ветер
Порамни полиња на есента:
О, премногу брз за да пееш.
Слушајте го дождот
Паднат скршен на земја

Не знаејќи воопшто
Стои над мене гледајќи:
Солзи на благодарност.
Пее славејот
Моето срце посакува во ноќта
Но, просторот го проголта мојот глас.

Дали кажаваше звук?
Дали ветерот дуваше? Забрзано
Не, само мојата душа е брза!!!
Дозволете ми да ја потпрам главата на тебе
И слушни го животот како пее.

Погледнете ја белата месечина
Сврти ги очите.
Мисла што не е мисла
Песна што не е песна.

Поезијата на животот?
Не, сликата од моите соништа
Трепка на моето срце.
Возам по потокот
Помеѓу земјата и сонцето
На сенката на Месечината.

Уморно газејќи
Нема бегање, во сенка
Јас ја ткајам шарата
Од пајакова мрежа.
Моето срце е како школка
Ти си ми животна чешма
што извира од вечноста.

Тука ја завиткав песната
Во лисјата на лотосот
И ја испратив до тебе.

Ниту еден збор не зборува погласно
Од изглед на очите!!!

Дијана Санчевска

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?