Жештини – Анте Поповски

Има ова попладне прсти од блискост од свое
В месо да ти се вовлече и да молчи тешко
и изморено, капнато да се протега под кожа
во коски во се што си и што не си

Да легнеш врз да ти легне овој сач
на брег да легнеш да оздраве оваа лутина
до разголени меса и очи
дождови престорени

Да легнеш подалеку од сите сенки и да ги гледаш
и да ги плачеш тие мајки на сите стоења
и на сите вишнеења без птици, стебла

Да легнеш и да молчиш е ова попладне
крај брег симнато
в песок со една во вода со друга нога застанато
Да го гледаш и да го молиш и да те моли
и двајцата раце сте престорени само да молите
нешто да молите

Дур да слета морна пеперутка и да те гушка
и ти да ја мачиш и ти да ја убиеш
со едно молчење на сите камења брат да им бидеш
и да гледаш како нестануваш полека
кожата како ја пробиваш
од себе во попладнето
од попладнето во припекот како се сокриваш и пак легнат
точно кај што си да се најдуваш и да молчиш
Зашто ова попладне има прсти од блискост од свое
в месо да ти се вовлече капнато да се протега
под кожа во коски во се што си и што не си

И не стој
се искачи рекава
го мина брегов
ќе плисне врз тебе ти трчај да не те стигне
сево попладне зад себе што го оставаш дур не го изгасне

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?