Црнина. Сладострастие – Јовица Тасевски–Етернијан

Таа не ја дочекува ноќта,
туку веќе при самрак
си легнува –
во ковчег
обложен со свила.

Само смртта ми е мила.
– малодушно вели
Јас сум сув лист,
но ниту еден ветер
до сега не успеа
да ме откине од жилавата гранка.

Ти си црн цвет
со опоен мирис
и сјајни латици.
– ѝ шепоти нежно тој,
молејќи ја да му дозволи
да ги помилува
нејзините студени облини.

Извадок од „Исход“

close

Впиши го војот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели!