Во сеќавање на најдобрата професорка – Габриела Стоимановска

Денес е четврток, времето многу брзо поминува, точно 5 дена како Ве изгубивме. Празно е во нашите срца, полни со солзи се нашите очи, а грутката во грлото постојано нè гуши. Вие бевте прекрасна жена, професорка, пријателка, но и како мајка на секој од нас. Животот понекогаш знае да нè изненади, но не мораше на ваков начин. И навидум сè, се враќа во некоја нормала и животите продолжуваат да течат. Сите ние многу жалевме и се прашувавме зарем мораше така да биде? Зошто сега? Зошто вие?

Во најпеколните денови пред 6 месеци бевте до мене, ме подржувавте и ми бевте ветар во грб, секогаш со топол збор. За сите имаше разбирање во вашите топли очи и место во вашето срце. Никогаш никој не отфрливте и не дозволивте да останеме сами. Посебно нè разбиравте нас, кои бевме „дојденци” во големиот град. Секоја ваша прегратка на скалите за мене беше многу значајна, а посебно последната. Ви ветив нема да се откажам од мојата борба.

Најмногу ми е жал зошто не ве гушнав посилно или барем да ви кажев дека сте мојот идол, иако длабоко во себе верувам дека знаете. И знам дека никогаш нема да не оставите сами и секогаш ќе нè чувате од таму некаде! Бескрајно ќе недостигате, ветувам дека секогаш ќе бидете во моето срце и ако еден ден станам професор се надевам ќе бидам како вас. Почивајте во мир професорке Вашата „брбливка”.

Габриела Стоимановска

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели