Ваши дела Конкурси

Свемирни

Твојата слабост,

гради колиба,

на моето колено,

таму ми носиш китки,

букет бакнежи,

грстови, грстови насмевки,

никој да не знае,

на моето колено бела планина,

твоите бакнежи јулско сонце,

и кога најмногу ќе застуди,

едно место најсилно грее,

и кога душава ми зоврие,

од едно место дува ветре.

Kога сама бегам и отуѓувам,

едно место во себе прегрнувам.

Кога паѓам надолу,

има на што да се задржам,

кога летам нагоре,

има од што да отскокнам,

се што ми треба,

една дланка сите вселени,

и сонце во зима,

и месечина во мрак,

и цвет во пепел,

и сред ќорсокак знак.

Само едно клекнување е полет,

само кога одиш надолу,

да ми бакнеш колено,

тогаш се качуваш на врв,

само така се љуби месечината полна,

највисоко на свемирот горе,

таму свемирни.

Таму душите мирни.

Автор:
Кристина Павлеска

Similar Posts

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
Крајбрежје