Земно бунило

Се откинав од мојата бајка

Таа беше толку бледникава

Со горди самовили босоноги

Кои пијат вода бистра

Од кладенец безбоен

Во гора каде буки шумолат со глас безгласен,

Барав спас во Бога

И добро беше, ја изгубив безбожноста

Онаа од бајките

И ја најдов во небесната белина

Каде душата се раѓа одново после земното бунило.

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?