Пролетна песна – Десанка Максимовиќ

Чуствувам вечерва додека
ги набљудувам ластовиците
и пупките рани,
како срцето мое полека расте,
ко видик во убави насмеани денови.

како со младото билје сè станува поголемо
и лесно како крилјо,
и како цело едно небо среќа направено
и пеколот на бол не би му бил доволен.

како копнее за сè што животот би можел
убаво да му даде,
и ништо да не му биде многу:
така големите копнежи му се и надеж.

Чувствувам дека досега сè било шега
многу срца врели,
дека уште никому својата љубов не сум ја дала
колку би можела и колку би сакала

дека во мене сета нежна плима
зборови недоречени
дека од срцето можам да поклонам на сите,
и повторно многу да остане за мене.

 
close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?