Troubadour sous la pluie

Никулец изртен се беше сторил гласот
Со изѕемнет облик патува по друмот
А оттаму по друм двојник, повратен трепери
Еј, полиња испишани… каде сте?
Прашува со молезлив глас
Зар сте коњи врана одседлале
мене заборавиле
При потоп од стихови отпловиле
За трубадурите да кажувате, престанавте!
Во далечина,
занесно дворјанки на чардак
го величат гласот, патник.
Под ситен дождец крај ѕуница
пеејќи ,,troubadour sous la pluie”
во занес без престан
А тој узурно свири тамбурата
Прославува за животот на гласот
За гласот на животот и среќата во сѐ
Во дождецот кој го покрива
и ѕуницата која му од, открива.

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели