Кокиче

Небото станало бело

Како чиста солза на младо кокиче

Кое се скрило зад

Последните кристали слана

И не дозволува да го скинат

Се исплашило од воздишките на луѓето

Го сокрило универзумот

И не оставило сами

Да лутаме во сопствените мисли

Таму да се најдеме

И она што сме го барале

На небото

За да го најдеме во срцето.

Таму се спознава сѐ,

Сѐ она што го нема.

Таму се сочувани

Сите воздишки,

Сите скршени погледи,

Сите лутања кои немаат крај

Сите лаковерности,

Сите сомнителности,

Сите бестрашни храбрости,

Сите љубови и разделби

Сите отчукувања на времето

Кое поминало и не се

Враќа никогаш за жал.

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?