Литература Македонска поезија Поезија

Прекривка – Анастасија Лефкоска

Сакав да те покријам,

со прекривката на моето знаење,

да те прегрнам со силата на моето каење,

да ти ги стоплам сите грижи и неволји и од нив да направам дијамант блескав и цврст,

прстен што ќе го носиш на левата рака, на домалиот прст.

Мене ми припаѓаш,

мене ме сонуваш,

кога за душа близнак зборови везеш – знам – мене ме зборуваш.

Диши најмило,

смири се ѕвездо,

сѐ што зло прекрило,

ќе прсне светло и за нас ќе створи гнездо – вечно – среќно, наш дом,

и ќе трае и трае и трае во јаве исполнет тој наш ѕвезден сон.

А засега застани и дозволи му на тагата да те обземе,

на онаа баба што нашата земја е да те проколне,

остави, ништо не ти можат,

сѐ додека јас те љубам знај,

не е битно што тапи умови те мразат.

Чекам,

чекам за да те покријам,

чекам за во кугла од љубов да те сокријам,

 затоа додека читаш насмеј се и сети се:

Во сѐ што е убаво сум,

те чекам,

пронајди ме во Сонцето и  Месечината,

под мразот и снегот,

каде што снегулките делат сѐ

каде што кокичињата се кријат,

под прекривка спијам,

чекам да расцутам – дојди и разбуди ме.

Similar Posts

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

Крајбрежје