Сто сонца – Наталија Наумовска

Ми тежиш на душава,

скриен си некаде помеѓу јаве и сон,

недофатот и недостигот се изедначуваат

па се претвораат во зборови.

Носиш недореченост

како начин на изразување

и ткаеш таинственост

како одбранбен штит.

Не ми се допаѓа кога молчиш,

мразам кога меѓу нас има

кули од проголтани букви

и мостови изградени од троцифрени бројки.

Преблиску, а предалеку стоиш,

поприсутен од присуство

поотуѓен од отуѓување,

поблизок од блискост си,

а далечен како сонце.

Во мисливе се прашувам,

и го барам одговорот на прашањето

дали бакнежот тежок сто сонца

ќе го измериме усни на усни?

close

Впиши го војот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели!