Сè ќе ти бидев – Виктор Кадинец

Ќе ти бидев и свеќа во црква

и мелем на рана

и неистрелана стрела

и ветар на бајрак

и жица на виолина.

Ќе ти бидев и приспивна песна,

закована во сладост,

во прегратка окована.

Да ме прашаше и како,

ќе ти кажев.

Да ме ислушаше,

ќе ме чуеше.

Да непрозбореше,

ќе разбереше.

Да молчеше,

сè ќе кажеше.

И оганот на свеќата.

И водата во жедта…

Сè ќе ти бидев…

 

Ќе ти погалев сон,

како дремка во топло кебе.

Доста ќе беа откуцувања.

Времето ќе дојдеше да запреш.

И кога ќе ја бакнеше вистината во чело,

ќе имаше мирис на цут…

и ни мала ќе ти беше земјата кон која иташ,

кон мене,

ниту големо ќе ти беше талкањето, акањето,

кон килава цел.

Сега и зимата ти стана пролет

и пролетта неможе без зима.

Се пронаоѓаат,

без да се бараат.

Ти право иташ, а јас во право сум.

Ти книга си, а јас неотворен буквар.

И тумачев наслов да ти дадам.

Ама чуму кражби, лажби,

свеќи, плеќи,

бајрак и песна,

некоја лесна мисла нè фатила.

Чуму се…

Кога сè ќе ти бидев,

само љубов не.

Виктор Кадинец

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?