Убав е, мајко! – Лина Димоска

Убав е, мајко.
Тој е многу повеќе од убав.
Има очи длабоки ко мориња.
Темни, тмурни, солзи полни,
а пак некако полни со ведрина,
полни со сјај, кој ми ја осветлува душава.
И тонам јас во нив,
длабоко тонам,
се давам,
а пожива, мајко, не сум била.

Убав е, мајко!
Тој е многу повеќе од убав.
Има зборој со кои ми ја прегрнува душава,
за него ме врзува,
ме заробува,
а послободна јас, мајко, не сум била.

Убав е, мајко!
Тој е многу повеќе од убав.
Има насмевка чиста, искрена,
со која може да насмее десетици,
стотици,
ама тој мене ме одбрал,
мене сака да ме насмее.
И колку и да сум тажна и распрачена,
тој ме смее,
а олку среќна јас, мајко, одамна не сум била.

Убав е, мајко!
Тој е многу повеќе од убав.
Тој е сина боја со која сакам небото да го обојам,
па од него никогаш да не ми е доста.
Тој е шаренилото на виножитото.
Мирис на летен дожд е.
Утрински зрак кој ме буди,
цврста прегратка што ме успива.
Тој е мојот одраз во огледалото,
а јас себеси единствено во него се гледам.
Тој е како мене, мајко.
Исто ко мене е.
Сенка ми е.

Затоа, не грижи се мајко.
И да изгорам, не грижи се.
Остави ме, нека горам.
Ти кажувам за да знаеш.
Со него, барем на миг,
среќна сум била.

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?