Лузна – А. Лефкоска

Капка солза се воздржува во окото
и знам – вечер нема ниту мир, ниту сон,
ќе крвари повторно тој мој ужас – тој мој лом.

Ќе се прелева и пече и вреска штом падне вечер
и сјајна Месечина се оцокрие,
ќе се мачи да се врати назад
и од светот кај мене да се сокрие.

Ама, рани не се лечат заврзани
и лузни не се сакаат покриени,
ако остане, тоа само така ќе крвари.

„Си одам,” не речи двапати, туку замини
и лузна остави, ама знај, не се лузни грдотии,
туку илјада зборови во тишина  шепотени,
илјада уметности в мастило напикани,
мешање на љубов и солзи и здивови,
таа лузна – се тие мои зборови и стихови.

close

Впиши го војот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели!