Пост скриптум – Гане Тодоровски

Кој да смогне да го каже
болот светов што го кине?
Зар поетот! Та, тој маж е
што се раѓа и што гине,

што се вљубува, што пати,
преполн лудости и страсти,
сè бербати и сè злати,
предрасуди бројни пласти.

Не е ничие тој знае
в раце секој да го валка.
Молчалив и често сам е.
Како ветрогон се талка.

Знае, никој не ги брше
гревовите забранети –
Знае, црно му се пише
и на веков дваесетти!

Песната им носи пари
на мнозина параметри
а сегашноста е жена
од поети недопрена!

На злото со зло се враќа,
подлостите цуатт, боже,
зар пак веков наш се траќа
од зла болест изнеможен?

Отчовечени се днит
и врколен овој свет е.
Виновници штом сме сите
ќе се страда, запомнете!

Врз убавото се плука,
врз добрината се гази –
та, поетот кај е тука
зло да презре, зло да мрази…

И да праша громко, гласно
дали мрачно денес сè е,
и да викне полнострасно:
Се лажете! Не е! Не е!

Пустозборци, сештојади,
чиста реч пак ќе се кова,
песната пак пат ќе гради
кон среќата човекова.

Снеубавен ден (1974)

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели