Бели зумбули

Зарам мојата смрт не е нивна? Затем смртта на еден човек не е на целото човешто?

Кој може да суди, за парчето црвена земја

Која го разделува жолтосиното небо

Оганот гори во пазувите на распаречните тела

Втрлог се крие во утробите на мајките

Врисок! Врисок!

Зарем смртта на едно дете  не е смрт на сите мајки на светот?

Никој не може да му суди на залезот на сонцето

Кога прегорува срцето на војникот

Се стопува во морињата и Нептун го вика

Да играат танц со сирените

Блед поглед, стихија и раздор

Молчешкум вледува

Hoc est bellum

Зарем не?

Зумбулеста бела невиност

Натопена со црна крв

Hoc est bellum

Зарем не?

Не, никогаш веќе.

Со бели зумбули во рацете

да ги прегрнеме белите гулаби

Кои долетуваат од север.

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели