Театар – Влада Урошевиќ

На Радован Павловски 

Не е пајак, тоа е ламба.
Покривот е како сито.
Театарот е како амбар
што мириса на старо жито.

Се рони веќе таван.
Старата позлата паѓа.
Се шета шарена крава
по бината, како лаѓа.

Низ пердуви и слама
во полутемнината скитаат
како во дамнешна драма
деца и мачки, питач.

Кои се артисти — не се знае.
А каде е и публиката?
Се појавуваат во кругот сјаен
и шепотат, не викаат.

Како без нивна волја
се шуткаат и бладаат.
Во сето главна ролја
има питачот со брада.

Се гледа Патот Млечен
низ штици како в шума.
Децата го цицаат секоја вечер
заборавајќи да глумат.

Се згустува самракот розов.
Никаква драма нема.
Замислувајќи дека се во возот
сите во фотелјите дремат.

И каде што правта сива
паѓа врз жолтиот декор
децата сега заспиваат
замачкани со млеко.

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели