Поглед

Се сеќавам дека ми потона во погледот.

Се вгнезди во клепките

И си направи дом од свила

Стана кожурец , и очекував да прелеташ како пеперутка

За да излезеш пред моите очи .

Но,  ти го сакаше очното гнездо

И зениците мои ти беа приспивни песни

Kапаците  очни мои ти беа рајски врати

Од клепките исплете птичје гнездо

И се враќаше секоја пролет

Од  ладнината на југот

Зошто во мене беше топлината на северот.

Се вгнездуваше, преспиваше и понекогаш заминуваше.

Но, се враќаше, секогаш.

Зошто во погледот е секогаш сé

Она што ни недостига,

Сé она што останало неизречено,

Неизречено како твојата љубов.

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели