Еден ден – Благица Гаврилоска

Еден ден
еден иден ден
пак ќе ми го земат гласот, ти незнајнику
и не ќе има фајде да кенкам и гребам
како куче зад затворени врати
зашто никој не ќе има тука
мојот глас да го слуша.

Еден ден
и тоа наскоро ќе биде
пак ќе ми го земат животот, залутан
во некои непознати меридијани
но не во мојот живот кој го имав
а многу одамна го изгубив .

Еден ден
а може и утре да биде
пак ќе ме снема
во непознати орбитали
а себе си одамна се изгубив
а каде и во кој миг скршнав и каде погрешив
не сум свесна и не знам.

За тоа прашајте ја сентименталноста моја
сентименталност ли беше,
наивност или глупост беше моја
како дете неуко и незнајно.

Еден ден
а брзо ќе биде
пак ќе ме снема
а не знам ни сама
каде ќе бидам и каде ќе ме има
само во еден дел од секундата
одлутав без свест и за неблагодарна милост
себе си се изгубив
давајќи сè од себе и самата себе

Еден ден
кога се изгубив
и кога ме снема
во непознати простори
и мрачни беспаќа
не ја знаев лекцијата тогаш
љубовта не се храни со давање
незаситна е и сè повеќе гладна.

Еден ден
ете дојде и тој ден
а може и утре да биде
бледата сенка на месечината
ќе ме прекрие со прекривката
ѕвездена и мрачна
и трагите мои вечно ќе ги снема,
залудно ќе биде да ги барате
затоа што не можете да ги пронајдете.

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели