Надеж

Одведи ме до твојот свет

Дозволи да солзата плати за влез

А пред порта јасминот паднат го гледаш

Дланките биднаа уморени

Дур милуваа и држеа цветови

Не допуштаа да пуштат

Но сега, рапави и стари

Чувствуваат само бол и празнина

Одведи ме до твојот свет

Имам сѐ уште, што да дарам

Како кога месечината ја дарува твојата сенка

Украдена од мигот

Сети се, само на погледот…

Па замижи и отвори ја портата за во твојот свет

Дур јас чекам како скитник на прагот

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?