„Со што може да се купи сиот свет“ – извадок од „Зоки Поки“ од Оливера Николова

Во едната рака Зоки стега два динари, а со другата ја држи Лидија,

– Што сакаш да ти купам, Лиде? Имам многу пари, – вели тој. – Сè би направил за својата пријателка.

– Сакам панделка. – вели Лидија. – И црвена, и бела, и жолта, и зелена, и сина, и . . .

– Нема таква панделка. – вели Зоки.

– Има.

– Нема. Јас знам повеќе од тебе.

– Ти ништо не знаеш, – вели Лидија. – А и не сакаш да ми купиш.

– Посакај друго, – вели Зоки – веднаш ќе ти купам.

– Сакам гума. И црвена и жолта и бела и зелена.

– Ех, ех. Нема таква гума.

– Има.

– Нема. Посакај друго!

– Сакам јајце. Зелено и црвено…

– Пак и зелено, и црвено, и сино? Нема! Друго, друго!

Лидија веќе се лути, но пак вели:

– Сакам зелено, сино, бело, жолто…Тоа сакам.

– Тоа не може да се купи, – вели Зоки. – Што сакаш ти поправо?

– Сакам сè. – вели Лидија. – Сè, сè зелено, сино, бело, жолто… – и веќе сега сака да плаче.

– Како сè, сè? Сè што лета? Сè што оди? Сè што има? Сиот свет?

– Да, – вели Лидија – сиот свет зелен, црвен, жолт, син…

Зоки најпосле се досетува. Одат во еден колонијален дуќан. Зоки ги подава двата динари и вели:

– Чичко, сакам да го купам сиот свет. За Лидија.

– Како? – прашува продавачот.

– Сиот свет жолт, син, зелен, црвен… – вели Лидија.

– Ќе плаче ако не ѝ купам. – објаснува Зоки.

– Добро. – вели продавачот и им завиткува нешто во една хартија. – Еве.

Децата излегуваат надвор.

Во хартијата има две шарени бомбони. Лидија ни најмалку не е изненадена. Веднаш го грабнува едното бомбонче и го става в уста. Другото го зема Зоки.

Двајцата сега шлапкаат со устите, лижејќи ги бомбончињата. Најпосле Лидија вели:

– Леле Зоки, ама е сладок сиот свет! Да го изгризам ли?

На вашите најмили прочитајте им ги овие весели песнички за Дедо Мраз.

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?