Венеција и Рим – Виктор Кадинец

Да ти приклештев два-три збора,

меѓу врвот на недоумието,

на челото и очите ќе ти оставев

жиг на немир.

Вкусна мелодија на зарипнат вокал,

ќе ја пееше песната во која јас преживуваав,

живеејќи во тебе,

а ти атрофираше,

како кукла во прашина.

 

И ќе ти порачав локум и кафе.

Топло, пресно,

мискојни да ширеше во ноздрите твои.

Влив во грло,

небаре излив на поглед ќе ми пратиш.

Лoкумот,

шербет да ти ја стори душата и тиха да бидиш

како укорена срна пред ловџија,

закована со пратен поглед на милостиња.

 

Мислам дека сè ти се сторив.

И битие во недопрена биднина.

И будност среде утро во дремка.

Само пердината те криеја од релативната спокој

на заморот и насмевот кој ми го даде

под маската на лицето.

Како потоната Венеција,

поплавена беше со себе.

А јас како Рим,

не се предавав пред своето право.

Сè додека еден ден не се видовме во Париз.

Ти под кулата со локум и кафе.

Јас како зарипнат вокал со песната наша.

Како Венеција и Рим,

ама во Париз.

Како шише со желба,

фрлено во Сена,

од виното кое го испивме,

таа луда ноќ.

Виктор Кадинец

close

Впиши го војот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели!