Жива поезија – Јелена Ѓиноска

Ти сѐ уште живееш во моите приказни.

Некако го наоѓаш скришниот пат до секоја моја поема.

Се искрадуваш и во најмалиот збор.

И се криеш оставајќи трага на бесмртност.

Даваш носталгија и копнеж за уште.

Ги соединуваш празнините на секоја моја воздишка меѓу редови.

Без да знаеш им даваш значение  и лик кој никогаш нема да осознае што значи да си заборавен.

А луѓето не умираат кога ќе настапи смртта.

Умираат кога ќе ги заборавиме.

Како е да знаеш дека твојата бесмртност ќе заглави некаде низ страниците на некоја книга?

И дека сите ќе знаат за тебе.

Ќе го замислуваат и креираат твојот лик.

Некои длабоко ќе те презираат.

А други ќе сакаат да си ти.

Ќе ти зборуваат, а ти нема да ги слушаш.

Врати се, бакни ја, ти идиоту!

Не, не, не, не требаше тоа да го кажеш!

Па и ќе фрлаат со книгата замислувајќи те тебе додека книгата удира во празен простор.

Но ти …

Ти ќе живееш.

И откако нашата приказна ќе умре и ќе испишеш многу други.

Ти ќе живееш и кога ќе дочекаш суден миг.

Ти знаеш дека ќе живееш сѐ додека живеат моите зборови.

Моите дела.

И знаеш дека никогаш нема да умреш.

Какво е чувството?

Да живееш додека сѐ во тебе полека умира.

Додека се раѓаат нови зборови во твоја чест, а ти се бориш за животен здив

Додека искачуваш ридови и висини во мојата книга,

а во реалноста те земаат демоните во твојот кревет и те кријат во вечна темнина.

Какво е чувството да си повеќе жив во нечии реченици отколку што навистина живееш?

Јелена Ѓиноска

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?