Врбата – Анастасија Лефкоска

Погледни ја врбата,
цврсти се нејзините стари корења,
тажна ѝ е внатре душата.

Тажна е врбата,
на неа нема веќе лулашка,
заљубени не покира,
на коренот ѝ светка секира.

“Не сечете ми ја врбата!” Слушна позади неа,
“Под неа се заљубив, под неа се пронајдов и изгубив,
под неа го видов светот!” Извика поетот.

Погледни ја врбата,
цврсти се нејзините стари корења,
среќна ѝ е внатре душата.

Ја краси лулашка и деца насмеани на неа,
заљубените одвреме – навреме ги погледнува,
секирата е за’рѓана.

Погледни ја врбата дете мое,
цврсти се нејзините стари корења,
на себе носи една цела приказна.

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?