Колку пати само…

А колку пати сакав да седнам на сред пат,
да седнам и да замолчам и само ветрот да ме допира,
колку пати само посакав да сум статуа од мермер и прав да ме покрива.

Колку пати само лузни гледав и таму кај што нема
и птици слушав кај што пиле не пропева,
колку пати само вулкани криев под лицево со мирна морска насмевка.

Колку пати само на рибите љубоморев
што можеа да пливаат и да нуркаат в темнина,
колку пати само за морето ќе им ја дадев земјата…

Колку пати само копнеев по мир и тишина…
Колку пати само, иако не знаев да пливам,
тешко дека ќе ја сменев одлуката.

close

Дали сакаш во твоето сандаче да стигнуваат
најпосетуваните статии на блогот
на крајот од секоја недела?