Песната на дождот – Јон Деаконеску

Демнат пријателите
Со скриениот блесок на секирата,
Да не си го отуѓам сонот
Преиначен во радост и празник.

Во толку забрзани времиња
За сè се суди во отсуство,
Песната на летната песна стана
Дамнешен спомен,
А сенката нема
Никаква иднина,
Слично на соништата
Паднати во немилоста на срцето.

Сега само ехото
Ми го препознава викањето.

Извадок од „Осудата на поетот“ (2012)

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели