Писмо седмо – Десанка Николова

Знаеш ли?
Ти секогаш ќе бидеш моја инспирација.
Со тебе и полињата со булки
низ кои децата ловат пеперутки
се поубави и позанесни.
И глуварчињата
што возбудливо ко ветар
ги рони испуштениот здив
се понежни и помеки.
И сончогледите
се поблиску до сонцето.

И возот што поминува
низ клисурата кон југ
во палава игра со распенетата река
создава посебна музика.
И прашливите, кривулести патеки
што водат до планинските ливади
имаат ѕвездена светлина.

И соковите што прскаат од гроздовите
на лозјата во долината се поблаги.
И презреаните праски
се повкусни и помирисни.
И јаболката во кошниците
на Преспана се порумени.
И црешите од пазувите
на езерската мома Лихнида
се поголеми.

Во мислата за тебе и со тебе
и рибите на Дојрана се златни.
И мариовските приказни
на мудрецот се поинтресни.-
И заспивањето на дождот
врз исушената земја
е боженствено.

И фреските во храмовите
се поживописни,
а звукот на манстирските ѕвона
посилно оддекнува.

И свирењето на тркалата
од запрежната кола
на циганската черга –разгалува.
И белата, памучна наметка
што ги покрива
житните полиња
има кристален сјај,
а фигурата издлабена
на нејзината површина
има душа.

И секој грациозен чекор
во непознат правец
добива цел.
И сенките во моите очи
добиваат форма и боја.
И прашината
што зад себе ја оставаат коњите
додека вршат по гумната
станува златен прав
што се рони во воздухот.

И секое наоѓање и губење во мракот
има логична поврзаност
со знаците поставени крај патот
што водат до тебе.

И клучот што влегува во клучалката
ја отвора секоја порта
како што ти го отвораш моето срце
и го просветлуваш мојот ум
со мисли кои ќе бидат вечност.

Мислата патува.
Непресушен извор на инспирација.
Знаеш ли?
Ти секогаш ќе бидеш моја инспирација.

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели