Талкачи што носат светлина во мракот – Лина Димоска

Има луѓе сонца
има жени, полни месечини.
Види нѐ нас,
такви сме.
Ти силно сонце,
а јас срамежлива месечина,
што наѕира во мракот.

Ништо немаме
освен стихови и рими,
топли прегратки
и искрени насмевки.

Немам што да ти дадам,
освен некој стих,
украден од вечноста
и тивка воздишка,
далеку, во мракот.

Немаш што да ми дадеш,
освен цврста прегратка
и топло засолниште
кога немам каде да се сокријам.

Талкачи сме јас и ти,
залутани души во погрешно време,
на место кај што немаат дом,
крај ликови што не припаѓаат.

Талкачи сме, јас и ти
што носат светлина во туѓиот мрак.
На крајот само искра ќе останеме.
Искра што никогаш не пламнала.

close

Впиши го твојот емаил ако сакаш да станеш дел од нашата блог заедница на читатели