Skip to content

Не знаел колку е богат – Народна приказна

Си живеело некогаш, во некоја далечна земја, сиромашно момче. Било високо како ела, здраво како карпа, силно како мечок. Но, со кого и да се сретнело, секогаш се жалело: Црн е овој живот! За да спечалам парче леб, мора да работам, да се потам. Колку би било убаво кога би имал големо богатство, па ништо да не работам, само да уживам, по цел ден да седам и лежам.

Еден убав пролетен ден, кога момчето се прибрало во својот дом, го посетил еден старец.

− Кој си ти, старче, и што бараш во мојата куќа?

Патник сум, синко… Видов отворена врата, па влегов да ми дадеше леб…

Си ја згрешил вратата старче, зашто домаќинот на оваа куќа е најголемиот сиромав.

Так амомчето почнало да се жали на својот тежок живот.

− Зошто велиш дека си сиромав? – го прекинал старецот.

− Кога те гледам вака, ми изгледаш побогат од најголемиот

богаташ.

− Ми се чини дека си дошол да се шегувашсо мене! Тогаш старецот извадил од пазува огледало, му го покажал на момчето и му рекол:

− Погледни во ова огледало, синко! Сè што ќе видиш во него, посакај го и ќе биде твое.

Момчето погледнало и занемело од чудо. Прво видело големворец со златни кули. Потоа видело огромен двор украсен со безброј фонтани, а на крајот од дворот големо езеро.

− Да синко, сè што виде во огледалото ќе биде твое, ако за замена ми ги дадеш очите… Се согласуваш ли?

− Не, старче, уште сто такви дворци да ми дадеш, не се согласувам да ти ги дадам моите очи – одговорило момчето.

Бидејќи очите ти се толку скапи, дај ми ги тогаш твојте раце.

− Не,не! Недавам ни еден прст од моите раце– возбудено извикало момчето. Старецот нежно го погледнал и му рекол.

− А, гледашли синко, дека имаш немерено богатство, а ти сежалиш дека си најголем сиромав. Момчето уште наредниот ден се фатило за работа и никој повеќе не го слушнал да се жали дека е сиромав.

Народна приказна

Прочитајте и „Жената и распуканиот сад за вода“.

Напишете коментар